دلم گرفته است. به ایوان میروم و انگشتانم را بر پوست کشیدهء شب میکشم. 

چراغهای رابطه تاریکند. کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد. 

کسی مرا به مهمانی گنجشکها نخواهد برد. 

پرواز را بخاطر بسپار, پرنده مردنیست

چقدر شعرهای فروغ فرخزاد به دل میشنه 

///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

انگشت اش رو تا ته کرده توی دماغش بعد ادعای دوهزار سال تمدن هم می کنه!!.